سرخط خبرها

برنامه مدیریت، مدیریت برنامه

بیرم کهن/ عباس رستمی: جامعه انسانی همواره در طول تاریخ بشری در حال توسعه و پیشرفت بوده و هست. به دلیل توسعه فن آوری این پیشرفت در دوره ی معاصر با سرعت چشم گیری همراه شده است و به دلیل ذاتی بودن میل به بهبود وضعیت زندگی و مسائل دیگر انسانی جوامع مختلف در این خصوص در حال رقابت بوده و هستند. در کشور ما و به تبع آن نقاط مختلف کشور نیز توسعه به عنوان اصلی ترین دغدغه های مردم و مسئولین مدنظر بوده و در حوزه های مختلف آن مورد توجه قرار گرفته است. امر توسعه بر اساس ظرفیت ها و نیازهای هر منطقه می تواند در اولویت بندی متفاوت باشد توسعه دارای مفهوم گسترده ای از حوزه های مختلف زندگی انسانی است که مقوله های مختلف را در بر می گیرد.

%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3-%d8%b1%d8%b3%d8%aa%d9%85%db%8c-5

عوامل مختلفی در رشد و توسعه جوامع نقش دارد که در تمامی حوزه ها عناصری همانند تعیین اهداف و سیاست ها، برنامه ریزی ها و نیروی انسانی و مدیریت از عوامل اساسی به حساب می آید. در این چرخه این عوامل در حال تعامل با هم هستند و می توانند اثر مثبت یا منفی بر یکدیگر داشته باشند و قادر خواهند بود توسعه را شتاب دهند یا مختل سازند. یکی از مهمترین عوامل در کسب هر موفقیت تدوین و مشخص کردن دقیق اهداف است. هدف گذاری عامل اصلی حرکت و ساختن آینده هر جامعه است که مقصد و مسیر پیشرفت یک جامعه را روشن می سازد و به مثابه جاده ای است که جامعه در آن به سمت توسعه حرکت می کند. اهداف بر اساس فرایند هدف گذاری از مبدأ تا مقصد باید دارای ویژگی هایی باشد که می توان به مواردی از جمله روشن و واضح بودن، مدون بودن و متناسب بودن با نیازها، ظرفیت ها و منابع و امکانات اشاره کرد.

پس از هدف گذاری و اولویت بندی اهداف عامل مهم در رشد توسعه، برنامه ریزی می باشد که رابطه تنگاتنگی با هم دارند برنامه بدون هدف اثر بخش نخواهد بود و هدف بدون برنامه خیال و رویایی بیش نیست و به نتیجه نخواهد رسید. برنامه ریزی ما را از وضعیت موجود به سوی وضع مطلوب خواهد رساند. بنابراین برای رسیدن به اهداف ناچار به داشتن برنامه ای خواهیم بود که بر اساس اهداف تدوین شده باشد.

سال هاست که مسابقه توسعه در مناطق مختلف آغاز گردیده است و با مقایسه ای ابتدایی که نیاز به تحقیقات چندانی هم ندارد مشاهده می کنیم که منطقه بیرم از مناطق اطراف خود در این رقابت مثبت عقب افتاده است و جایگاه مهم و برتر خود را از دست داده و بعضاً نه تنها ارتقاء پیدا نکرده بلکه در بعضی موارد، داشته های خود را نیز از دست داده است.

با نگاهی اجمالی مشاهده می کنیم که عواملی سلبی و عدم وجود عوامل ایجابی در این عقب ماندگی نقش داشته است که در این مجال به طور مجمل به بعضی از آنها اشاره خواهیم داشت. عواملی همچون تنگ نظری، حسادت، دامن زدن به احساسات و تعصبات محله ای و قبیله ای موجب رقابت های منفی و در نتیجه به هدر دادن توانمندی و ظرفیت ها گردیده است که شاید این عوامل خود زاییده و نتیجه فعال نبودن و عدم وجود عوامل ایجابی بوده باشد.

در خصوص عوامل ایجابی که فراهم نکردن آن موجب این عدم توسعه یافتگی و عقب ماندگی گردیده است می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  1. عدم تربیت و آموزش نیروی انسانی کارآمد که متأسفانه در منطقه ما نزاع های موجود باعث شده که به جای نیروسازی شاهد معضل تخریب و تضعیف نیروهای انسانی منطقه باشیم.
  2. عدم تعیین اهداف و نداشتن برنامه مناسب و در نتیجه ایجاد سردرگمی و دچار روزمرگی و روزمردگی بودن
  3. عدم شناسایی ظرفیت و نیازهای منطقه و عدم اولویت بندی
  4. عدم توجه و مطالعه اهداف مناطق اطراف و رقابت های منطقه ای که غفلت در این زمینه آسیب های جدی و موجب تضعیف جایگاه منطقه گردیده است.
  5. عدم استفاده مناسب از فرصت های پیش آمده که این بی توجهی در حال حاضر و آینده خسارات سنگینی را بر منطقه تحمیل نموده و خواهد کرد.

همچنین عوامل سلبی زیرا از عوامل آسیب رسان و مخربی است که از روی تعصب و آگاهانه و یا نا آگاهانه در جامعه دامن زده شده است که ادامه آن خسارات جبران ناپذیری را بر پیکر منطقه وارد خواهد کرد که لازم است برای رفع آن اقدام عاجل به عمل آورد:

  1. دامن زدن به تعصبات قبیله ای و حمیت های جاهلی
  2. در اولویت قرار دادن اهداف دون محله ای به جای اهداف متعالی منطقه ای
  3. دو قطبی کردن و دامن زدن با عنوان هایی همچون شهر و روستاها به جای نگرش کلان به صورت یک کل واحد
  4. دو قطبی کردن محرم و نامحرم در سطح مدیریت بخش که از نازل ترین تقسیم بندی ها و از علائم یک مدیریت عقب مانده می باشد.
  5. عدم توجه به دیدگاه های دیگران و محدود و بسته کردن تصمیم گیری ها به گروه های موافق، هم فکر و خودی.
  6. ترویج حس حسادت با رفتارهای عقب مانده در جامعه و دامن زدن به آن از سوی حتی افراد تصمیم گیر و تصمیم ساز.
  7. مجموعه این عوامل از مهمترین عوامل عقب ماندگی منطقه است که اگر نخبگان جامعه چاره ای برای آن نیندیشند همچنان شاهد وارد شدن خسارت و زدن تیشه به ریشه توسعه و نیز سیر قهقرایی منطقه خواهیم بود.

پس بیاییم درست تصمیم بگیریم. درست برنامه ریزی و مدیریت کنیم تا به درستی پله های توسعه را طی نماییم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.